Showing posts with label तिशी. Show all posts
Showing posts with label तिशी. Show all posts

Thursday, December 16, 2010

'मॅजिक'चं 'दगडावर'चं गारुड !!

"लेडीज अँड जंटलमन, प्लीज वेलकम.. मेरा दोस्त, मेरा भाई, जोसेफ मॅस्कार्हेनSSSस"

बास रे बास. हे वाक्य ऐकलं आणि मी जोरजोरात टाळ्या वाजवल्या नाहीत किंवा "यस्स यस्स" करत मुठ हवेत उडवली नाही किंवा आनंदातिशयाने उठून उभा राहिलो नाही असं कधीच झालं नाही. पहिल्यांदा 'रॉक ऑन' बघताना तर या जोसेफ मॅस्कार्हेनसच्या शेवटच्या प्रसंगातल्या स्टेजवरच्या आगमनानंतर आणि आदि श्रॉफने खणखणीत आवाजात केलेल्या त्याच्या स्वागतानंतर मी अक्षरशः नाचलो होतो.

त्यानंतर गंभीर चेहर्‍याचा, लांबलचक केस मोकळे सोडलेला, खांद्याला गिटार अडकवलेला जोसेफ स्टेजवर प्रवेश करतो आणि पुढची पाच-सात मिनिटं 'सिंदबाद द सेलर' सादर करत नाचत, गात, ओरडत, उड्या मारत, थिरकत हे दोघे सभोवतालचं वातावरण अक्षरशः भारून टाकतात. त्यानंतर अचानक जोसेफच्या पत्नी आणि मुलाला स्टेजच्या एका कोपर्‍यातून प्रवेशताना बघून आदि हळूच जोसेफच्या कानात पुटपुटतो आणि माईक जोसेफच्या हातात देतो. जोसेफ त्या दोघांकडे बघतो आणि किंचित स्मित करत शांत, संयत 'तुम हो तो' चं रॉक व्हर्जन गायला लागतो. आवाज, संगीत चढत जात जात 'तुम हो तो' कधी 'सिंदबाद द सेलर' शी एकरूप होतं हे कळतही नाही.


एवढा दिमाखदार, उत्साही, सकारात्मक शेवट असलेल्या 'रॉक ऑन' मधे संपूर्ण चित्रपटभरच या उस्फुर्ततेचे, उत्साहाने सळसळणार्‍या, रसरसणार्‍या तरूणाईचे अनेक छोटे छोटे प्रसंग विखुरलेले आढळतात. हा चित्रपट प्रदर्शित झाल्या झाल्या न बघण्याचा कपाळकरंटेपणा मी केला होता. त्याचं मुख्य कारण म्हणजे एकूण जाहिराती, ट्रेलर्स, त्या चौघांचे गेटप, गाणी वगैरे बघून मला हा चित्रपट म्हणजे बॉलिवूडी रॉकच्या नावाखाली चाललेला काहीतरी विचित्र प्रकार असेल असं उगाचंच वाटलं होतं. त्यामुळे अंमळ उशिरानेच म्हणजे रिलीज झाल्यानंतर जवळपास सहा महिन्यांनी हा चित्रपट बघायचा योग आला किंबहुना माझ्या एका मित्राला तो काही करून बघायचा असल्याने त्याच्याबरोबर अपघातानेच बघितला गेला. आणि बघितल्यावर लक्षात आलं की कसल्या अफलातून अनुभवला आपण मुकणार होतो.

नावात रॉक असलं तरीही रूढार्थाने फक्त रॉकला वाहिलेला हा चित्रपट नाही. सॉरी.. हे वाक्य सिनेमाच्या प्रिव्ह्यूमधे लिहितात तसं झालंय. म्हणजे येत्या शुक्रवारी चित्रपट प्रदर्शित होणार आहे आणि एखाद्या समीक्षकाने चित्रपटाचा प्रि-रिलीज शो बघून आपल्या ब्लॉगवर लिहावं तसं. खरं तर चित्रपट रिलीज झाल्यानंतर २-३ वर्षांनी त्यावर काही लिहिताना ही अशा प्रकारची वाक्यं लिहिली नाहीत तरी चालतं. कारण रॉक ऑन सारखा चित्रपट आवडला नाही (यावर मतभेद होऊ शकतात, म्हणून सेफ गेम म्हणून)/ पाहिला नाही असा माणूस विरळाच.. पण तरीही मुद्दा तसाच महत्वाचा असल्याने प्रि-रिलीज टाईप वाक्य तसंच लिहिलं. तर रॉक संगीत या पैलूएवढेच अन्य दोन ठळक महत्वाचे पैलू या चित्रपटात आहेत. एक म्हणजे चित्रपट पाहताना आपल्याला नोस्टॅल्जिक व्हायला भाग पाडणारी मित्रामित्रांमधली हलकीफुलकी पण लाईव्हली दृश्यं आणि दुसरं म्हणजे चित्रपटाच्या टॅगलाईनमधे थेट दिला जाणारा आणि अंतर्मुख होऊन विचार करायला लावणारा 'लिव्ह युअर ड्रीम' हा ठळक मेसेज. चित्रपटांमधल्या संदेशांनी जग बदलत नसतं असं कोणीही कितीही म्हणालं आणि क्षणभर का होईना त्यावर विश्वास ठेवायचं ठरवलं तरीही मला अजूनही संदेश देणारे चित्रपटच आवडतात. म्हणजे देशप्रेम, भ्रष्टाचारमुक्ती असे मोठमोठे संदेशच असावेत असं काही नाही किंबहुना अनेकदा हे असले संदेश बटबटीत आणि उथळपणे दाखवले गेल्याने त्यातली परिणामकारकता कमी होऊन उलट ते हास्यास्पदच वाटायला लागतात. याउलट अनेकदा हे 'लिव्ह युअर ड्रीम' सारखे साधे, सरळ संदेश पोकळ देशप्रेमाच्या 'एन्नाराय' गप्पा ठोकणार्‍या संदेशांपेक्षा अधिक जवळचे वाटतात.

भन्नाट शब्द आणि रँडम सीन्सची भलतीच देखणी सरमिसळ केलेलं उल्हसित टायटल सॉंग.. एकत्र जमलेला, मजामस्ती करणारा मित्रमैत्रिणींचा ग्रुप, गाणी, गिटार, मस्करी, बाईकवरच्या शर्यती, समोरच्या जलाशयात धावत जाऊन मारलेल्या उड्या या सगळ्यासगळ्यांत एक जिवंतपणा आहे. ओरिजिनॅलिटी आहे. टायटल सॉंग, त्यातलं एकूण एक दृश्य आपल्याला भूतकाळात घेऊन जातं. प्रत्येक प्रसंग कुठूनही कसाही आपल्याच कॉलेजजीवनातल्या कुठल्यातरी प्रसंगाशी नकळत आणि तितकाच सहज जोडला जातो, जोडता येतो. प्रत्येक फ्रेम एकतरी जुना प्रसंग जिवंत करते. प्रत्येक गाणं एकातरी लाडक्या मित्राची/मैत्रिणीची आठवण करून देतेच देते.

रॉक ऑन बघून झाल्या झाल्या मी माझ्या काही मित्रमैत्रिणींना मेल करून या चित्रपटाबद्दल कळवलं होतं.

"Aatta ch just "Rock On" baghitala.. I dont know whether u guys have watched it or not.. but i loved it and regretted why i didnt watch it earlier.. it is an awesome movie.. felt very nostalgic.. mala tumachi jaam aathavan yayala lagali.. the days, evenings, nights, midnights (and rare mornings) together.. the time we spent together, the fun, masti and all.. u shud watch it.."

आणि एका मैत्रिणीचं लगेच उत्तर आलं.

"ya,when i saw it, i also felt the sameway.... that night only i told x "mi ice-cream gatarat fekale to kissa" & he also shared some of the funny kissa's from his frnd circle.

yesterday only x ,Myself & y we met & spoke abt those "best days of our life" & also discussed abt so many people & now wht they do & all... we too missed u a lot!!"

याहून काही लिहीत नाही..

असो... गंमत म्हणजे या चित्रपटात सगळे साईडहिरो आहेत. रूढार्थाने हिरो कोणीच नाही. श्रेयनामावली दाखवताना सगळी नावं एकत्र दाखवता येत नसल्याने ती पुढे मागे दाखवली गेली इतकंच. आपल्या हातात गिटार आहे म्हणून ते विचित्र अंगविक्षेप करूनच वाजवलं पाहिजे या दशकानुदशकांच्या कल्पनेला मुठमाती देणारा वास्तव (हिरो नव्हे तर) साईडहिरो यात आहे. शांतपणे, चेहर्‍यावर मंद स्मित असणारी व्यक्तीही गिटारिस्ट असू शकते किंबहुना गिटारिस्ट हा हिरो नसून साईडहिरो असू शकतो (आणि त्याला खरोखरीचं सर्वोत्कृष्ट सहाय्यक अभिनेत्याचं पारितोषिक मिळू शकतं) आणि गिटार हे पोरी पटवण्यासाठी न वापरता छंद, आवड, करियर म्हणूनही वाजवता येतं असे (बॉलीवूडच्या) प्रस्थापित नियमांना छेद देणारे अनेक प्रकार यात आहेत. तसंच पार्श्वगायनासाठी भारदस्त किंवा हाय पीचचा आवाज असणारे गायक अत्यावश्यक आहेत याही लोकप्रिय समजाला किंचित किनरा पण प्रचंड आत्मविश्वासाने भरलेला आवाज वापरून जबरदस्त छेद देण्याचं कामही या चित्रपटाने केलंय. थोडक्यात नियमाला अपवाद असणारे असे अनेक प्रकार प्रचंड ताकदीने आणि कल्पकतेने वापरून त्यांना रूढ नियमांचा दर्जा मिळू शकेल इतकी सुंदर कलाकृती निर्माण करण्यात दिग्दर्शक कमालीचा यशस्वी ठरला आहे.


वर सांगितलेला नोस्टॅल्जियावाला भाग संपेसंपेपर्यंत दुसरा तेवढाच इंटरेस्टिंग आणि महत्वाचा प्रकार सुरु होतो. मगाशी म्हटल्याप्रमाणे त्याचं नाव 'लिव्ह युअर ड्रीम'.. छोट्या कारणावरून मतभेद होऊन, गैरसमज होऊन, संगीतापासून, ग्रुपपासून, आपल्या 'मॅजिक'बँड पासून, आपल्या स्वप्नापासून, एकमेकांपासून दुरावलेले आणि आपापल्या उद्योगात रमलेले (निदान रमल्याची बतावणी करणारे) पण आतल्या आत कुढणारे चार मित्र हातातली सगळी काम, सगळे उद्योगधंदे, सगळे गैरसमज आणि अशाच छोट्या-मोठ्या अडचणी दूर सारून सळसळत्या तारुण्यात पाहिलेलं स्वप्न पुन्हा एकदा पेलायला तयार होतात ही कल्पना ऐकायला साधी वाटली तरी दिग्दर्शकाने ती ज्या काही ओघवत्या शैलीत मांडली आहे तिला तोडच नाही. चित्रपटाच्या मध्यापर्यंत विनाकारण आपापले इगोज जपत राहणारे हे चौघे कालांतराने एक होतात आणि आपल्या जुन्या स्वप्नाच्या शोधात, ते सत्यात उतरवण्याचा ठाम निश्चय करून, अनेक अडचणींना तोंड देत देत, प्रसंगी जीवघेण्या रोगाची पर्वा न करता आपलं उद्दिष्ट कसं गाठतात याचा प्रवास म्हणजे चित्रपटाचा उत्तरार्ध. पण दोन्हीही तेवढेच सशक्त आणि दर्जेदार. कित्येकदा, वेगळं होण्यापूर्वीचा तरुण मित्रांचा, धम्माल मजेचा नोस्टॅल्जिक भाग खमंग जमलाय की अचानक गृहस्थाश्रमातून बाहेर पडून आपलं उद्दिष्ट गाठण्यासाठी प्रचंड धडपड करणार्‍या, निरनिराळ्या अडचणींना तोंड देत देत शेवटी आपलं ध्येय गाठणार्‍या मध्यमवयीन काका लोकांचा उत्तरार्ध जास्त चमचमीत झालाय अशा कोड्यात आपण पडतो.

पण आपल्यापैकी प्रत्येकानेच अगदी तीच नाही पण बरीचशी तसीच मजा, गप्पाटप्पा, जागरणं, गाणी, पिकनिक्स, ट्रेक्स आपापल्या ग्रुप बरोबर केली असल्याने पूर्वार्ध तर आवडतोच पण खूपच प्रॉमिसिंग, पॉझिटिव्ह, आशादायी असल्याने उत्तरार्धही तेवढाच आवडतो. पण मला उत्तरार्ध आवडण्याचं अजून एक कारण आहे. अगदी प्रामाणिकपणे सांगायचं झालं तर चित्रपटातच्या उत्तरार्धात घडतं तसं आपल्याही आयुष्यात घडावं, लहानपणी, तरुणपणी किंवा अगदी काही वर्षांपूर्वी बघितलेली आपलीही काही छोटी स्वप्नं पुरी व्हावीत अशी सुप्त इच्छा असतेच परंतु ती स्वप्नं पूर्ण होणार नाहीत याची जवळपास खात्रीही असल्याने प्रत्यक्षात नाही तर निदान पडद्यावर तरी ती पूर्ण झालेली बघताना मला प्रचंड आनंद होतो !! मला वाटतं 'रॉक ऑन' एवढा भिडण्याचं सगळ्यात महत्वाचं कारण हेच आहे. 'लिव्ह युअर ड्रीम' चा स्वैर अनुवाद करायचा झाल्यास मी तरी 'कुठलंही स्वप्न बघा आणि ते पूर्ण करण्यासाठी झटा.... अक्षरशः कुठल्याही वयात !!' असा करीन.

रॉकऑन प्रदर्शित झाल्यानंतर जवळपास तीन वर्षांनी त्यावर लिहिण्याचं कारण म्हणजे ....... म्म्म्म कारण काही नाही. परवा पुन्हा एकदा रॉक ऑन बघितला. गेल्यावेळेस पेक्षा अजून आवडला. लिहावसं वाटलं. हेच कारण.. आंबरसाच्या वाटीत पाची बोटं बुडवून ती चाटून खाताना मिळणाऱ्या सुखाचं काय कारण? सचिनचं शतक झाल्यावर आनंदाने उर भरून येतो याचं काय कारण? काहीकाही आनंदांची कारणं शोधायची नसतात. फक्त मनावर होणारं त्यांचं गारुड अनुभवायचं असतं !! बस्स... !!

* हे गारुड यापूर्वी जालरंग प्रकाशनाच्या दीपज्योती इ-दीपावली अंकात  करून झालेलं आहे.

Tuesday, May 4, 2010

मी आणि (माझंच) वय : भाग-२

अजून जास्त किस्से टाकून स्वतःला अजून म्हातारं करून (वाटून) घेण्यापेक्षा पोस्ट अर्धवट वाटली तरी चालेल पण दोन प्रसंगांत झाली तेवढी शोभा पुरे झाली असं म्हणून आधीची पोस्ट लवकर संपवली. 'पब्लिश पोस्ट' वर क्लिक केलं आणि अचानक अभिजात लेखकूपणाचं वरदान लाभलं असल्याप्रमाणे (त्याच विषयावरच्या) पुढच्या पोस्टचा विषय डोक्यात घुमायला लागला. एका दिवसांत दोन पोस्ट्स सुचतायत? (ह्ये काय इपरीत आनि !!). म्हणून म्हंटलं भाग-२ पण टाकून देऊ. अरे लोकं 'फुंक'चा दुसरा भाग काढण्याचं डेरिंग करतात तर मी माझ्या याच पोस्टचा दुसरा भाग काढला तर बिघडलं कुठे? फुंक-१ पेक्षा माझी पोस्ट कैक पटीने चांगला आहे हे तर स्वतः रामूही (मनात आणि वेळ आली तर जनातही) मान्य करेल.. बराबर ना? (अरेरे रामूच्या 'वर्मा' वर फुंक बसली.)

असो. नको तो रामू आणि त्याची ती फुंक.. आपण आपली "चला दोस्तहो (चढत्या) आयुष्यावर बोलू काही" ची कॅसेट लावू. अहा !!! पण थांबा.. ही साईड 'बी' आहे. :) ... कळेलच !!


**

मागे एकदा मी, माझे तीन कलीग्स आणि मॅनेजर हॉटेलमध्ये गेलो होतो. सगळ्यांच्या ऑर्डर्स घेत घेत वेटर शेवटी (नेहमीचं आहे हे !!) माझ्याकडे आला. मी मेन्यूकार्डाकडे ढुंकूनही न बघता नेहमीच्या थाटात माझी नेहमीची ऑर्डर दिली.

"चीज पावभाजी वुईथ एक्स्ट्रा चीज अ‍ॅंड चॉकलेट मिल्कशेक."

ऑर्डर घेऊन वेटर निघून गेला.

(याच्या पुढचा सगळा संवाद मॅनेजर बरोबर असल्याने आणि विंग्रजी फाडल्याशिवाय आपण मॅनेजर आहोत असं (त्याला) वाटत नसल्याने विंग्रजीत आहेत. परंतु आपली वटवट मराठीत असल्याने....... असो )

"अरे तुझी ऑर्डर म्हणजे एकदम सेम माझ्या लहान मुलासारखी आहे. त्यालाही हे चीज, चॉकलेट, वगैरे वगैरे प्रचंड प्रिय आहे. सगळ्याच लहान मुलांच्या सवयी एकसारख्याच असतात तर" मॅनेजर सायबाने उगाच कायतरी ज्योक टाकायचा क्षीण प्रयत्न केला. कोणीच हसलं नाही. पण 'कोणीच हसलं नाही' असं मी (मनात) म्हणेपर्यंत सगळ्यांनी गडगडाटी हसून तो क्षीण नाही तर चांगलाच यशस्वी प्रयत्न होता हे सिद्ध केलं. च्यायला क्षणभरापुर्वी तो ज्योक कळला नसल्याप्रमाणे (आणि ते काही अंशी खरंही असावं म्हणा) मख्खासारखी बसलेली ही डोकी अचानक खिदळायला का लागली हा प्रश्न मला पडला. आपापसात काय खाणाखुणा झाल्या, काय नेत्रपल्लवी (बाप रे, जिभेला झिणझिण्या आल्या हा शब्द म्हणून बघताना) झाली (असावी) काय माहित, पण अचानक सगळे खिदळायला लागले.

(मी मनात) "अहा.. बॉसा, अप्रायजल आहे म्हणून तुझ्या या तुच्छ इनोदाला हे सगळे मारून मुटकून हसतायत" (मी माझीच समजूत घालण्याचा प्रयत्न केला)
(मी जनात) "ह्यॅ ह्यॅ ह्यॅ.. म्हणून काय चॉकलेट आणि चीज मोठ्यांनी खाऊ नयेत असं थोडंच आहे !!"
"माझ्या भाच्याला पण सेम असंच चीज आणि चॉकलेट प्रचंड आवडतं." एक अप्रायजलेच्छुक कलिग खिदळला.
(मी मनात) "बाहेर भेट रे, लाथ घालतो तुझ्या.. अरे आणि आता कितीही गोंडा घोळलास तरी तुझं रेटिंग बदलणार नाही तो रेडा. कळत कसं नाही तुला? माठ आहेस का?"
(मी जनात) "ह्यॅ ह्यॅ"

बॉसाच्या लेकाला चीज आणि चॉकलेट आवडतंय म्हंटल्यावर अप्रायजलला आसुसलेल्या त्या तमाम दुर्दैवी जीवांची आपल्या भाचरांना, पुतण्यांना, लेकरांना, शेजारपाजारच्या लिंबूटिंबू गँगलाही ते कसं आवडतं, सगळ्याच लहान मुलांना ते कसं आवडतं (थोडक्यात मलाही ते कसं आवडतं आणि तस्मात माझ्या आवडी निवडी कशा लहान मुलांसारख्याच आहेत) वगैरे वगैरे दाखवण्याची अहमहमिका सुरु झाली. माझं आपलं जनात 'ह्यॅ ह्यॅ' आणि मनात '#$%^' चालूच होतं. पण काही काळापुरतं इनोद आणि त्या माठांच्या अप्रायजलच्या अगतिकतेला बाजूला सारून मी विचार (अर्थात मनातच. जनात विचार केला तर त्याला संवाद असे म्हणतात.) करायला लागलो. "अरेच्चा, खरंच माझ्या खाण्याच्या आवडीनिवडी लहान मुलांसारख्या आहेत का?" चीज, चॉकलेट, आईस्क्रीम, पिझ्झा, कोल्ड्रिंक्स असा चहूबाजूंनी (नावडत्या) उत्तरांचा भडीमार व्हायला लागला. मी मनात मजबूरमधल्या अमिताभसारखा डोक्यावर, कानावर हात दाबून धरून, कुठल्याही पिक्चरमधल्या राखी सारखा "नSSSही" असं जोरात ओरडलो. असंच मला जनातही करावंस वाटत होतं परंतु त्यांच्या त्या तुच्छ टोमण्यांना घाबरून मी ओरडतोय असं त्यांना वाटलं असतं म्हणून जनात मात्र ह्यॅ ह्यॅ च (आणि सोबतीला खा खा) करत राहिलो. पण मनात विचार चालूच..

"अरेच्चा, खरंच माझ्या खाण्याच्या आवडीनिवडी लहान मुलांसारख्या आहेत का??"



**

"कुठल्या पिक्चरला जायचं रहस्यमय, प्रेमकथा की मारधाडपट?" बाप रे पुन्हा झिणझिण्या आल्या जिभेला. (म्हणजे मगाशी नेत्रपल्लवी मधला 'वी' म्हणून झाल्यावर गेल्या होत्या त्या. पण आत्ता एकदम मारधाडपट वगैरे म्हणताना पुन्हा आल्या.)
थोडक्यात थ्रिलर/सस्पेन्स, लव्हस्टोरी की अ‍ॅक्शन कुठला पिक्चर बघायचा यावर आम्हा भावंडांची मसलत चालू होती दिवाळीच्या सुट्टीत. (या आणि आधीच्या ही पोस्टीत लिहिताना (अनुच्या क्रमानी) हिंदीचा आणि इंग्रजीचा अनुवाद करण्याच्या नादात आत्ताच्या मराठी शीणचा पण अ‍ॅक्शन म्हणजे मारधाडपट वगैरे अनुवाद करायला लागलो आणि झिणझिण्यांना आमंत्रण दिलं. असो.)

"आधे इधर जाओ आधे उधर जाओ" च्या थाटात निम्म्यांनी सस्पेन्स, निम्म्यांनी लव्हस्टोरीच्या मताच्या कळा दाबल्या (आठवा इलेक्ट्रॉनिक मतदान. अ‍ॅक्च्यूअली मी पारड्यात मत टाकलं असं म्हणणार होतो पण प्रसंग अधिक जिवंत आणि खराखुरा वाटावा (वाटावा म्हणजे काय आहेच) म्हणून 'मताच्या कळा' असे संबोधले आहे.)

"और आधे मेरे पीछे आओ" च्या असरानी ष्टायलीत मी खरोखर एकटाच होतो.


"तुला फायटिंग बघायचीये?" सगळ्यांनी एकच गलका केला.

(वि सु : हा भावंडांबरोबरचा शीण असल्याने आणि मी (त्यांच्यात मोठा असल्याने) त्यांना घाबरत नसल्याने या शीणमधली मनात वाटणारी वाक्यंही प्रत्यक्षात जनातली आहेत. गैरसोयीबद्दल दिलगीर (मनात : खरं तर दिलगिरीची गरज नाही.. पण असूदे.))

"हो.. का? काय प्रॉब्लेम आहे त्यात?"
"ई, तुला फायटिंग बघायचीये?" एक आक्काबाई
"होय.. का? काय प्रॉब्लेम आहे त्यात?" पहिल्यांदा ऐकू आलं नसेल बिचारीला !!
"अरे पण ते ढिशुम ढिशुम तर लहान मुलांना आवडतं. आपल्यासाठी लव्ह स्टोरीज आणि थ्रिलर्स असतात" एक बंधुराज

रामराया, तुला लक्ष्मण, भरतासारखे भाऊ होते. आणि आमचे हे हाल? पहातोयस ना? (हे एकमेव वाक्य मी मनात उद्गारलो. आणि तेही घाबरून नाही तर त्यांना लक्ष्मण, भरत म्हणावं लागू नये म्हणून.)

"कोणी सांगितलं?"
"कोणी कशाला सांगायला हवंय? माहित्ये सगळ्यांना" अपूर्व एकजूट उत्तरली.
"अरे त्या अ‍ॅक्शन (मला अ‍ॅक्शनला मारामारी, ढिशुम ढिशुम, फायटिंग वगैरे म्हटलेलं अजिबात आवडत नाही हे दर्शवण्याचा एक असफल प्रयत्न मी केला कारण तसं म्हणणं म्हणजे अ‍ॅक्शन चित्रपटाचा अपमान आहे) मध्येही एक क्लास असतो, दर्जा असतो."
"त्यात कसला आलाय दर्जा!! सगळा नुसता गोळीबार आणि रक्तपात"
असाच काय काय गोळीबार त्यानंतर बराच वेळ होत राहिला आणि त्याची परिणती (माझ्या) दुर्दैवाने आम्ही एक गुलाबी आणि एक भुताचा चित्रपट बघण्यात झाली. दोन्ही चित्रपट बघताना मी राहून राहून हाच विचार करत होतो की


"अरेच्चा, खरंच माझ्या चित्रपटांच्या आवडीनिवडी लहान मुलांसारख्या आहेत का?"

**

हे असलं काही आठवायला लागलं की मग बायको/आई "अरे आता एका पोराचा बाप झाला आहेस. मग तसा वागत जा जरा" असं म्हणते त्या म्हणण्याचा खराखुरा अर्थ कळतो. तिसर्‍या भागात माझ्या खर्‍या (तिशी+) वयावर लिहायचा विचार होता. पण एकूण अनुभव पाहता त्यावर काय लिहिणार हा प्रश्नच आहे. म्हणून तूर्तास तरी नको. नंतर बघू कधीतरी !!

२०२५ ची वाचनपूर्ती

२०२५ च्या वर्षात जाडजूड पुस्तकांची आणि त्याचबरोबर इंग्रजी पुस्तकांची संख्या जास्त असल्याने अंतिम आकड्यावर थोडा परिणाम झाला. पण तरीही अर्धशतक...